Mozna ‚wiec. klasyfikowac zespoly ladowe

Można ‚więc. klasyfikować zespoły lądowe na za- sadzie ich f i z j o n o m i k i czyli zewnętrznego wy- glądu, uosabiającego w znacznym stopniu cechy eko- lo=iczne albo typy biologiczne organizmów. W stosunku do roślin pierwszy krajobrazowy podział zastosował . Humboldt, dzieląc je na 16 grup takich jak palmy, banany, wrzosy, storczyki, kaktusy, pnącza, iglaste, trawy, paprocie, wawrzyny itp., Najdawniejszy ten podział fizjonomiczno-ekologiczny roślinności oczy- wiście dziś już nie wystarcza, ale zasada podziału według form wegetacji (drzewa, krzewy, byliny, zioła, trawy, pnącza,. porosty, tłustosze) pozostała, jako co najmniej uzupełniająca podziały oparte na innych kryteriach. Drugą podstawą klasyfikacji zespołów roślinnych. tła życia zwierząt jest k l i m a t, pozwalający wyróż- nić wielkie naturalne klimatyczno-florystyczne strefy życia powszechnie nazywane formacjami albo bio- mami mniej więcej równoleżnikowo rozmieszczone na ziemi, np. parny las równikowy, lasy liściaste, mie- szane, iglaste, preria kserofitowa, sawanny, pustynie. tundra itp. W granicach tych rozległych formacji klimatycz- nych powszechnie spotykamy się z bardziej lokalnymi zróżnicowaniami środowiska, wywołanymi w znacz- nym stopniu przez czynniki edaficzne lub topograficzne, stwarzające takie siedliska życia jak błota, mokradła, doliny, skaliste wzgórza, hale wyso- kogórskie, pobrzeża wód itp., najczęściej mniej roz- ległe od makroklimatycznych formacji i zazwyczaj nie strefowo rozmieszczone, ale wyraźnie uzupełniające tamte. Można wreszcie klasyfikować na podstawie rozwo- jowej czyli s u k c e s j i, na zasadzie zmian zachodzą- cych w czasie a zmierzających na danym obszarze do pewnego stadium końcowego (climax), żbliżonego do klimatyczno-florystycznej formacji rozleglejszej. Wszystkie te punkty widzenia: krajobrazowy, kli- matyczny, fizjograficzny i sukcesyjny razem uwzględ- nione, tworzą pełną podstawę klasyfikacyjną zespołów rozmaitej skali i poziomów. [podobne: , , ]